درد چیزی که بین ما شکل نگرفت و حسرتش ماند:
روانشناسان به «اثر زیگارنیک» اشاره میکنند: ذهن انسان کارهای ناتمام را رها نمیکند و آنها را با شدت بیشتری در حافظه نگه میدارد. رابطهای که هیچوقت شکل نگرفت، یک داستانِ باز است؛ برخلاف رابطههای تمامشده پایانی ندارد تا مغز بتواند آن را بایگانی کند. پس این رنج فقط دلتنگی نیست؛ یک حلقهٔ پردازشی برای پروندهای است که هرگز بسته نشده. آیا میتوان عاشق نسخهای بود که فقط در ذهن ساخته شده؟
راهکار:
این جمله در واقع به «رابطهای که در خیال کامل مانده» اشاره میکند؛ همان نسخهای که هیچوقت با روزمرگی و نقصهای واقعیت آلوده نشده. شاید بخشی از این درد، آزادیِ خیال باشد؛ چون ندانستن، اجازه نمیدهد آن رابطه هرگز خراب شود.