دوری از رابطه‌های بی‌پناه و سوال‌های بی‌پاسخ:
اثر زیگارنیک می‌گوید ذهن انسان سوال‌های بی‌پاسخ را بسیار بهتر از پاسخ‌ها به خاطر می‌سپارد؛ چون مدارهای پیش‌بینی مغز تا بسته نشدنِ ابهام در حالت هشدار می‌مانند. از طرفی رابطه‌های بدون امنیت روانی، آمیگدال را فعال نگه می‌دارند و ترشح کورتیزول را مزمن می‌کنند؛ یعنی «بی‌پناهی» فقط استعاره نیست، یک وضعیت فیزیولوژیک است. امید بی‌جان هم به حالت درماندگی آموخته‌شده نزدیک است، جایی که مغز دست از تلاش برمی‌دارد.
راهکار:
این متن را می‌توان از منظر دلبستگی خواند: رابطه بی‌پناه یعنی نبود پایگاه امن؛ جایی که نه سوال جواب می‌گیرد نه امید جان. شاید جذاب‌ترین ادامه‌اش این باشد که به جای آرزوی دوری، از نشانه‌های «پناه» بگویید: امنیت، پاسخ‌گویی و امیدِ قابل لمس.