حس بودنت را ندادی، نبودنت هم غمی نیست:
مغز انسان برای دلبستگی، به «ماندگاری هیجانی» نیاز دارد؛ یعنی توانایی حس حضور عاطفی طرف مقابل حتی وقتی غایب است. اگر کسی هرگز این حضور را نسازد، غیبتش هیچ ردپای شیمیایی در مغز ثبت نمیکند—دقیقاً مانند شیئی که هرگز ندیدهای و نبودنش را حس نمیکنی. این مکانیسم دفاعی روان، از اتلاف انرژی عاطفی جلوگیری میکند.
راهکار:
این جمله یک بیانیهٔ مرزی قدرتمند است: تو خود را از دلبستگی به کسی که هرگز حضور عاطفیاش را نساخت رها کردهای. روانشناسی این را «بازپسگیری سرمایهٔ هیجانی» مینامد؛ یعنی قطع وابستگی یکطرفه با کمترین زخم. ناراحت نشدن از نبودنش، نشانهٔ سلامت روان است، نه بیاحساسی.