تولدت نیستند، ختمت میآیند؛ دورویی تلخ آدمها:
در روانشناسی اجتماعی، پدیدهای به نام «همدلی انتخابی پس از مرگ» داریم: افراد تمایل بیشتری به حمایت از متوفی نشان میدهند تا از زنده، چون مرده دیگر تهدیدی برای جایگاه اجتماعی آنها نیست و سوگواری، نمایشی از تعلق جمعی است. مطالعات نشان میدهد حضور در مراسم ختم، ترشح اکسیتوسین (هورمون پیوند) را افزایش میدهد و این شرکتکنندگان هستند که سود اجتماعی میبرند، نه آن که رفته است. آیا اگر زنده بمانی، همانها برای کادوی تولدت صف میکشند؟
راهکار:
این متن یک آینه کج از واقعیت روانشناختی «سوگیری منفی» است: مغز انسان برای بقا، تهدیدها را فوریتر از لذتها پردازش میکند. مراسم ختم، بهعنوان یک تهدید گروهی، پیوندهای قبیلهای را محکم میکند؛ اما جشن تولد، «اتلاف منابع» تلقی میشود مگر اینکه منفعت فوری داشته باشد. پس شاید نیامدنشان سر تولد بیش از آنکه به تو ربط داشته باشد، به مدار بقای خودشان مربوط است.