دوست‌داشتنی بودن با پذیرش نقص‌ها:
اثر «لغزش» (Pratfall Effect) نشان می‌دهد در افراد توانمند، یک اشتباه کوچک می‌تواند جذابیت را بالا ببرد؛ مغز، کمالِ بی‌نقص را تهدیدآمیز و غیرقابل‌همدلی می‌خواند، اما نقصِ آشکار، سیگنالِ قابل‌اعتمادبودن و نزدیکی می‌دهد. همین پارادوکس توضیح می‌دهد چرا قلبِ ترک‌خورده اغلب سریع‌تر از قلبِ بی‌نقص به دیگری وصل می‌شود.
راهکار:
نقص‌ها مثل پنجره‌اند، نه ترک دیوار؛ همان شکاف‌هایی که فکر می‌کنی بدترین بخش‌اند، اغلب تنها راهی‌اند که نورِ صمیمیت از آن رد می‌شود. کامل‌بودن دیوارِ صاف است؛ دوست‌داشتنی‌بودن پنجره‌ای باز.