لایق عشق بودن؛ چرا نقصها مانع دوستداشتهشدن نیستند:
در روانشناسی اجتماعی، «اثر لغزش» نشان میدهد افراد دارای نقصهای کوچک جذابتر ارزیابی میشوند؛ کمالگرایی بیش از حد فاصله ایجاد میکند. در نظریه دلبستگی ایمن، عشق سالم دقیقاً در پذیرش نقصها شکل میگیرد، نه در نبودشان. مغز هنگام پذیرفتهشدن با نقص، اکسیتوسین بیشتری ترشح میکند تا هنگام تحسین صرف. پس چرا از نقص میترسیم؟
راهکار:
نقص، سوژهی عشق است نه مانع آن؛ در روایتهای عاشقانه، همین ترکها نور را وارد میکنند. پس «لیاقت عشق» نه از کامل بودن، که از شجاعت دیدهشدن میآید.