عشق واقعی یعنی پذیرش، حتی با خارها:
در روانشناسی، این مفهوم شبیه به «سندرم استکهلم عاطفی» است، جایی که مغز برای بقای رابطه، حتی رفتارهای سمی را عادیسازی میکند. نورونهای آینهای و سیستم پاداش دوپامینی آنقدر به فرد عادت میکنند که جدایی را معادل خطر فیزیولوژیک تفسیر میکنند. آیا این وابستگی، یک انتخاب است یا یک اجبار بیولوژیک؟
راهکار:
این دیدگاه میتواند به «دلبستگی اجتنابناپذیر» در روانشناسی اشاره کند؛ جایی که فرد علیرغم آگاهی از جنبههای دشوار یک رابطه، به دلیل وابستگی عمیق عاطفی یا ترس از تنهایی، قادر به رها کردن آن نیست.