پستی و بلندی زندگی

تنهایی در پستی و بلندی؛ دوستی با خود:

روانشناسی می‌گوید این حالت «خود-دوستی اجباری» در تنهایی، یک مکانیسم دفاعی سالم و نشانه‌ای از «تاب‌آوری عاطفی» است. مغز برای محافظت از ما در برابر طردشدگی اجتماعی، سیستم پاداش‌دهی دوپامینی را به سمت خودمان بازمی‌گرداند و احساس صمیمیت درونی ایجاد می‌کند. آیا این دوستی درونی پس از پایان تنهایی هم پایدار می‌ماند؟

راهکار:

این حس عمیقِ اتکا به خود، میتواند نقطه‌شروع قدرتمندی برای «خود-والایی» باشد؛ قدم بعدی می‌تواند نوشتن نامه‌ای از طرف آن «دوستِ درون» به خودت باشد، که در آن نقاط قوتت در عبور از آن پستی‌وبلندی‌ها را برجسته کند.