راز ضربالمثل: کسی که میخندد دو درد دارد:
لبخند زدن حتی تصنعی، دوپامین و اندورفین آزاد میکند و عصب واگ را تحریک میکند؛ این یعنی خنده میتواند درد را واقعاً کم کند. اما از دید روانشناسی فرگشتی، خنده در حضور دیگران یک سیگنال اجتماعی است؛ کسی که با درد میخندد، ناخودآگاه به گروه میگوید «خطری نیست» و همزمان سوپاپ اطمینان خودش را باز میکند. پس مثلِ «دو درد» دقیقاً همان «تنظیم هیجانی» است: مغز با لبخند، برانگیختگی منفی را مهار میکند. سؤال: چرا فکر میکنید خندهی تلخ از گریه قویتر است؟
راهکار:
این ضربالمثل را میتوان بازتعریف کرد: خنده نه نقابِ درد، که ابزار تابآوری است؛ همان «دو درد» یعنی یک دردِ شخصی و یک دردِ التیامبخش برای دیگران.