پشیمونی از خوب بودن

دنیای پر از آدم‌هایی که از خوب بودن پشیمونن:

پدیده‌ی «درماندگی آموخته‌شده» را سلیگمن نشان داد: وقتی کسی بارها خوبی کند و پاداش نگیرد، مغزش شرطی می‌شود که تلاش بی‌فایده است؛ بعد برای محافظت از خود، بدبینی و بی‌تفاوتی را جایگزین همدلی می‌کند. به این می‌گویند «فرسودگی شفقت» — نه اینکه خوبی ذاتاً اشتباه باشد، بلکه مغز برای بقا، اخلاق را قربانی می‌کند. سؤال این است: آیا می‌شود بدون امید به پاداش، خوب ماند؟

راهکار:

این جمله بیشتر از اینکه درباره بقیه باشه، درباره زخمی هست که خودمون از خوب بودن خوردیم. خوب بودن همیشه باختن نیست؛ گاهی فقط دیرتر برنده میشه.