پشیمونی از حرف نزدن

پشیمونی از حرف نزدن؛ چرا در را نبستم و صدا گذاشتم؟:

اثر زیگارنیک می‌گوید کارهای نیمه‌تمام مثل همان «درِ نبسته» در حافظه فعال باقی می‌مانند و ذهن بی‌وقفه نسخه‌های بدیل را شبیه‌سازی می‌کند. به همین دلیل پشیمانی از ناگفته‌ها و کارهای نکرده در بلندمدت از پشیمانی اشتباه‌های انجام‌شده ماندگارتر است؛ مطالعات دنیل گیلبرت نشان می‌دهد این حسرت با گذر زمان بیشتر هم می‌شود.

راهکار:

شاید در را نبستی چون صدای تو هنوز آنجا بود؛ این جمله را می‌شود برعکس خواند: تو به جای بستن، اثری از خودت جا گذاشتی. پس آنچه اکنون حسرت می‌خوانی، در لحظه انتخابِ ماندن بوده.