پشیمانی از بزرگ شدن

چرا آرزوی بزرگ شدن اشتباه بود؟ دلتنگی برای کودکی:

مطالعه‌های روان‌شناسی حافظه نشان می‌دهد افراد بالای ۴۰ سال بیشترین خاطرات زنده را از بازهٔ ۱۰ تا ۳۰ سالگی دارند، نه از کودکیِ خیلی زود. به این اثر «برآمدگی خاطره» می‌گویند؛ چون در آن دوره هویت، اولین عشق و تجربه‌های تازه شکل می‌گیرد. پس آن‌قدر که فکر می‌کنید بچگی از دست نرفته؛ مغزتان در حال انتخاب خاطراتی است که به بزرگسالی‌تان معنا داده است.

راهکار:

دیدگاه جایگزین: تو از جایگاهِ بزرگسالِ پشیمان به کودک نگاه می‌کنی؛ اما همان کودک، بزرگ‌شدنت را یک آرزوی برآورده‌شده می‌دید. حسرتِ امروز یعنی کودکیِ واقعی را زندگی کرده‌ای؛ وگرنه هیچ چیزِ از دست‌رفته‌ای برای حسرت نبود.

حسرت کودکی در شعر میلاد عرفان‌پور:

تحقیقات نوروساینس نشون میده که مغز ما در کودکی تکانه‌های دوپامین بیشتری برای تجربه‌های ساده تولید می‌کنه – به خاطر بی‌تکلفی و عدم آگاهی از پیامدها. بزرگ‌تر که میشیم، قشر پیش‌پیشانی فعال‌تر میشه و لذت رو با ریسک‌سنجی محدود می‌کنه. به‌همین دلیله که خاطرات بچگی همیشه شیرین به نظر می‌رسن، حتی اگه واقعاً اون‌قدرم عالی نبودن. آیا حاضریم دوباره بی‌خبری و وابستگی کودکی رو تحمل کنیم؟

راهکار:

بزرگ‌شدن شاید از دست دادن سادگی باشه، اما به دست آوردن آزادی و انتخاب هم هست. شاید بتونیم یه گوشه از روحیه کودکانه‌مون رو در زندگی امروز زنده نگه داریم، مثلاً با بازی کردن یا بدون نگرانی خندیدن.

حسرت روزهای کودکی با آرزوی بزرگ شدن: