پیش‌بینی نکردن رفتن

وقتی کسی که مطمئن بودی می‌مونه، میره:

یکی از بزرگ‌ترین شگفتی‌های روانشناسی «سوگیری خوش‌بینی» است: مغز ما برای کاهش اضطراب روزمره، احتمال رویدادهای بد را در روابط نزدیک تا ۴۰٪ کمتر از واقعیت تخمین می‌زند. این مکانیسم بقا، گاهی ما را کور می‌کند تا نشانه‌های کوچک رفتن را نبینیم. آیا این پیش‌بینی‌های غلط را می‌شود با آگاهی بیشتر اصلاح کرد؟

راهکار:

این حس آشناست چون ذهن ما تمایل دارد ریسک عاطفی را دست‌کم بگیرد. یک نگاه تازه: شاید این «مطمئنی» نشانه‌ای از پیش‌بینی ناخودآگاه خودت بوده که جرات نداشتی بهش گوش بدی. دفعهٔ بعد به جای تکیه روی «مطمئنم نمی‌ره»، یک قدم کوچک برای پذیرش عدم قطعیت بردار.