مظلومنمایی و خنجر زدن پنهان؛ چرا هیچکس بیگناه مطلق نیست:
در روانشناسی اجتماعی به این پدیده میگویند «همپوشانی قربانی-خاطی»: بسیاری از کسانی که خود را مطلقاً مظلوم میبینند، در همان رابطه دست به پرخاشگری غیرمستقیم، قهر، طعنه یا بیتفاوتی میزنند. پژوهشها نشان میدهد احساس قربانی بودن، سوگیری تفسیری ایجاد میکند که آدمها خشونت خود را «واکنش» و خشونت طرف مقابل را «حمله» میبینند. حتی در آزمایشها، کسانی که به یادشان میآید قربانی بودهاند، بیشتر حاضرند به دیگران آسیب بزنند و آن را منصفانه بدانند. پس خنجر زدن به سبک خودمان، اغلب از جایی شروع میشود که فکر میکنیم فقط دفاع میکنیم. سؤال این است: مرز بین دفاع و انتقام کجاست؟
راهکار:
این جمله را میتوان به جای حکم قطعی، آینهای برای پذیرش مسئولیت شخصی دید: به جای قضاوت درباره ظالم یا مظلوم، بپرسیم در چرخه تعارض، سهم من چیست؟