پیری و خاطرات فراموششده جوانی:
یک واقعیت شگفتانگیز: مغز انسان در دوران پیری توانایی 'حافظه کاذب' بیشتری دارد، یعنی خاطرات تازهسازی میشوند که هرگز رخ ندادهاند. در مقابل، نوجوانان به دلیل ترشح دوپامین بالا، لحظات را بیدغدغه تجربه میکنند اما به ندرت ثبت میکنند. شاید این جمله دقیقاً به همین شکاف نورولوژیکی اشاره دارد. آیا فکر میکنید تکنولوژی مدرن این شکاف را عمیقتر کرده است؟
راهکار:
این پارادوکس را میتوان از زاویه دیگری دید: شاید پیری از فرط خاطرات، دیگر جایی برای یادآوری ندارد و جوانی از فرط هیاهو، فرصت زندگی در لحظه را از دست میدهد. هر دو در دام زمان گرفتارند.