مرگ و فراموشی: آیا فدا کردن عمر برای دیگران بیمعناست؟:
بر اساس نظریه منحنی فراموشی هرمان ابینگهاوس، انسان در عرض یک ساعت ۵۰٪ از اطلاعات جدید را فراموش میکند. اما جالبتر این است که فراموشی اجتماعی برای افراد مرده هم دقیقاً از همین الگو پیروی میکند: بعد از یک سال، فقط ۲۰٪ از خاطرات نزدیکان باقی میماند. آیا این نشانهی بیارزشی روابط عمیق است یا مکانیزمی برای بقای روانی؟
راهکار:
این متن تلنگری است به پوچی روابطی که حول محور منافع میچرخند. شاید بهتر باشد از خود بپرسیم: اگر امروز نباشم، دقیقاً چه چیزهایی از من باقی میماند؟ و آیا آن چیزها ارزش فدا کردن عمرم را دارند؟