تظاهر انسانها؛ چرا میان آدمها فقط نقاب میبینیم؟:
اروینگ گافمن در «نمایش خود در زندگی روزمره» میگوید: هویت ما صحنهی تئاتری است که همگی ناخواسته در آن بازی میکنیم؛ حتی در تنهایی، تماشاچی خیالی داریم. یافتههای روانشناسی هم نشان میدهد تکرار تظاهر، مدار اضطرابی مغز را بیحس میکند و کمکم نقاب به بخشی از خود واقعی تبدیل میشود. سؤال این است: اگر همه بازیگر باشیم، آیا صمیمیت فقط توافقی بر فراموشکردن نقشهاست؟
راهکار:
شاید این جمله بیش از آنکه دربارهی دیگران باشد، آینهای برای خودِ ماست: ما هم ناخودآگاه نقابهایی به چهره داریم که حتی از خودمان پنهانشان میکنیم. نکتهی تلخ و آزادکننده اینجاست: همه در این نمایش شریکاند، پس شاید پذیرش همین «نقاب» انسانیتر از سرزنش آن باشد.