درسی که بعضی آدمها درباره قول و علاقه به من دادند:
تحقیقاتی در روانشناسی نشان داده که مغز انسان در مواجهه با تضاد میان گفتار و رفتار، به مرور «ناهماهنگی شناختی» را تجربه میکند. یعنی برای حفظ آرامش، یا رفتارهای متناقض دیگران را توجیه میکند یا فاصله میگیرد. جالب اینجاست که این یادگیری تلخ، گاهی باعث میشود انسان از پذیرش محبتهای واقعی هم محروم شود. سوالی که پیش میآید: آیا میتوان بعد از چنین تجربهای دوباره به غریزه اعتماد بازگشت؟
راهکار:
این جمله از یک پارادوکس روانشناختی پرده برمیدارد: وقتی کسی مدام قول میدهد و ابراز علاقه میکند اما عمل نمیکند، در واقع دارد عدم ثبات خودش را به شما یاد میدهد. شاید بهتر باشد به جای نادیده گرفتن آنها، از این رفتار به عنوان یک فیلتر برای شناخت واقعی افراد استفاده کنید.