پاییز بدون عشق

بارون و خزونِ شهر بدون تو:

پاییز و باران فقط نشانه‌ی سردی هوا نیست؛ کاهش نور غروب باعث ترشح ملاتونین و افت سروتونین می‌شود و همان حال دلتنگی را فعال می‌کند. بوی خاک خیس (پتریکور) هم از مولکول‌های باکتری اکتینومیست آزاد می‌شود و مسیر بویایی مستقیم به هیپوکمپ، مرکز خاطره، راه دارد؛ برای همین یک غروب بارانی بی‌«تو» فقط منظره نیست، یک کپسول حافظه است که دکمه‌اش را باران می‌زند. کجای این شهر هنوز بوی آن روزها را می‌دهد؟

راهکار:

این قاب را از زاویه‌ی تازه ببین: غروبِ بارانی و خزان، به‌جای نشانه‌ی جای خالی، می‌تواند یادآور این باشد که آن آدم هنوز در خاطرات این شهر زنده است و هر باران، فرصتی است برای مرور شیرین‌ترین فصلِ مشترک‌تان.