پارادوکس قدر ندانستن هستی:
تحقیقات روانشناسی عصبشناسی میگوید که مغز انسان در مواجهه با تجربیات مثبت، به سرعت دچار «عادتپذیری» (habituation) میشود و دیگر آنها را احساس نمیکند. یعنی همان «هست» به «بود»ی خنثی تبدیل میشود. این پدیده، ریشه بسیاری از حس پوچی در زندگی مدرن است. سؤال: آیا تمرین شکرگزاری میتواند این چرخه را بشکند؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس را به تصویر میکشد: اگر وجود را قدر ندانیم، به یک بودِ بیهویت تبدیل میشود. یعنی قدردانی، همان چیزی است که «هست» را از «بود» جدا میکند. شاید بتوان این را به رابطه عاطفی هم تعمیم داد: عشق وقتی زنده میماند که مدام دیده و قدردانی شود.