آیا پایان داستان یعنی پایان زندگی؟:
توی علوم اعصاب، «اثر پایان» یه پدیدهٔ جالبه: مغز ما پایان رو بیشتر از خود فرایند به خاطر میسپاره. مثلاً یه مطالعه نشون داده وقتی مردم آخر یه فیلم غمگین رو میبینن، کل فیلم رو غمگینتر از چیزی که بود ارزیابی میکنن. همین اصل میتونه باعث بشه پایان یه رابطه کل خاطرات رو تیره کنه. آیا این بارِ آخر رو سنگینتر از واقعیت نمیبینیم؟
راهکار:
این جمله رو میشه از زاویهای دیگه نگاه کرد: پایان یه داستان لزوماً پایان زندگی نیست، میتونه شروع یه روایت تازه باشه. مثلاً توی روانشناسی به «تغییر روایت» میگن – داستان قبلی تموم شد، ولی تو نویسندهٔ داستان بعدی هستی.