دختری که پایان داستانش را خودش مینویسد:
در روانشناسی روایت، مغز هنگام یادآوری خاطره آن را بازنویسی میکند؛ یعنی هر بار خودت را نویسنده بدانی، عملاً سیناپسهای گذشته را تغییر میدهی. آزمایش الیزابت لافتوس نشان داد حافظه مثل فایل ضبطشده نیست، یک پیشنویس قابل ویرایش است. پس «پایان» نقطهی ثابت نیست؛ یک سند زنده است.
راهکار:
از نگاه عصبشناسی، هر انتخاب کوچک، نسخهی جدیدی از «پایان» را در مدار مغز فعال میکند؛ پس شاید بهجای نوشتن یک پایان قطعی، داری یک جهان موازی میسازی که هر تصمیم، انشعاب تازهای به آن اضافه میکند.