ویرانه ای که نفس می‌کشد

ویرانه‌ای که هنوز نفس می‌کشد؛ شعری از امید در دل ویرانی:

پارادوکس ویرانه زنده: در بوم‌شناسی، زمین‌های متروک و ویران سریع‌تر از جنگل‌های دست‌نخورده به زیستگاه گونه‌های کمیاب تبدیل می‌شوند؛ آوار، سایه و رطوبت، میکروکلیمای تازه می‌سازد. پس ویرانی همیشه پایان نیست؛ می‌تواند آغاز یک اکوسیستم باشد. آیا ویرانه‌های شخصی ما هم می‌توانند زیستگاه چیزهای نایاب شوند؟

راهکار:

ویرانه‌ای که نفس می‌کشد، نه یادگار گذشته است و نه نشانه شکست؛ موجود زنده‌ای است که با هر نفس، روایت تازه‌ای از مقاومت می‌سازد. می‌توانی همین تصویر را به تمرین نوشتاری تبدیل کنی: هر ترک دیوار را به یک خاطره و هر نفس را به یک انتخاب امروز وصل کن.