وقتی همه رفتن

وقتی همه رفتن، آغوش امن تو موند:

مطالعات علوم اعصاب نشان داده که طرد اجتماعی دقیقاً همان نواحی از مغز را فعال می‌کند که درد فیزیکی را پردازش می‌کنند؛ یعنی رفتن دیگران فقط یک استعاره نیست، یک ضربه‌ی واقعی به سیستم عصبی است. آغوش امن اما ترشح اکسیتوسین را بالا می‌برد و همین ماده می‌تواند شدت آن درد اجتماعی را پایین بیاورد. آیا به همین دلیل است که یک بغلِ واقعی از صدها جمله تسلی‌بخش بیشتر اثر می‌کند؟

راهکار:

این جمله در واقع درباره‌ی یک انتخاب است: آن‌که ماند، هر روز تو را دوباره انتخاب کرد. می‌توانی همین حس را با روایتِ یک خاطره‌ی کوچک از همان آغوش، برای مخاطب‌های تاو ملموس‌تر کنی.