وقتی حالت بده و نمیدونی به کی پیام بدی:
مغز وقتی ناراحت میشود، «درد اجتماعی» را دقیقاً مثل درد جسمی پردازش میکند؛ یعنی وضعیت «به کی پیام بدم؟» برای سیستم عصبی مثل یک زخم واقعی است. پژوهشها نشان میدهد در ابهام، مغز گزینههای تهدیدآمیز را فعالتر ارزیابی میکند، برای همین هیچکس در لیستت «امن» به نظر نمیرسد. این فقط تنهایی نیست؛ یک خطای پردازشی برای محافظت از توست.
راهکار:
میشود این حس را از زاویهای دیگر دید: گاهی آدمها مقصد نیستند، فقط بهانهای هستند برای اینکه حرف بزنیم. شاید لازم نیست کسی را پیدا کنی، فقط باید به خودت اجازه بدهی آن جملهها را جایی بنویسی.