وقتی عشق همه وجودت میشود؛ یک حقیقت روانشناختی:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «گسترش خود» (Self-Expansion) نشان میدهد که عشق عمیق باعث میشود هویت فرد بهطور فیزیکی در مغز تغییر کند. پژوهشها با fMRI نشان دادهاند که وقتی به معشوق فکر میکنی، همان بخشهایی از اینسولا و قشر کمربندی قدامی فعال میشوند که برای «خود» فعال میشوند. یعنی به معنای واقعی کلمه، دیگری جزئی از مدار عصبی وجودت میشود. پس این جمله فقط شعر نیست، یک واقعیت زیستعصبی است. حالا سؤال: اگر عشق همه وجودت باشد، مرز بین «من» و «تو» کجاست؟
راهکار:
این حس را روانشناسان «گسترش خود» مینامند: وقتی مرزهای هویتیات چنان محو میشود که معشوق را بخشی از خود میدانی. مقیاس «گنجاندن دیگری در خود» (IOS) میگوید این ادغام، ظرفیت همدلی و از خودگذشتگی را چند برابر میکند. شاید شیرینترین تهدید برای تنهایی «من» همین باشد.