روانشناسی وارسی وسواسی: چرا بعد از قفل کردن دوباره چک می‌کنیم؟:
پدیدهٔ «وارسی وسواسی» فقط عادت نیست؛ در روانشناسی شناختی، مغز افراد مضطرب به حافظهٔ عمل‌شان اعتماد ندارد، نه به قفل. هر بار کشیدن دستگیره، اضطراب لحظه‌ای را با ترشح دوپامینِ تسکین کاهش می‌دهد و همان مسیر عصبیِ تردید را تقویت می‌کند؛ نتیجهٔ بلندمدت، عدم قطعیت بیشتر است. این حلقهٔ «تردید-تکرار-تسکین» همان مکانیزمی است که در بی‌اعتمادی به دیگران هم فعال می‌شود. آیا این بی‌اعتمادی به خود است یا به دنیا؟
راهکار:
تردید شما نشانهٔ نقص نیست؛ ذهن‌تان بین «احتمال خطا» و «هزینهٔ خطا» تفاوت قائل می‌شود. قفل را دوباره چک می‌کنید چون هزینهٔ خطا را جدی می‌گیرید. در روابط هم همین‌طور است: آدم‌های محتاط می‌توانند شریک‌های امن‌تری باشند اگر اضطراب‌شان را به «بررسی منطقی» گره بزنند، نه به تکرار بی‌نهایت.