زخم روانی را با تندخویی اشتباه نگیریم:
در روانشناسی به این وضعیت «واکنشپذیری زخم» میگویند؛ مغز خاطرات آسیب را بیش از هیپوکامپ در آمیگدال نگه میدارد، برای همین با نزدیک شدن به نقطه شکسته، بدن پیش از ذهن وارد حالت دفاعی میشود و رفتار، پرخاش یا فاصله خوانده میشود. قضاوت ما اغلب فقط گزارش زاویه ورود ماست، نه شخصیت واقعی طرف مقابل. چند قضاوتتان فقط گزارش زاویه ورود بوده؟
راهکار:
آدمها مثل خانههای قدیمیاند؛ اگر از درِ ترکخورده وارد شوی، صدای جیرجیر لولاها را میشنوی، نه ساکنان را. زاویه ورود، روایت را میسازد.