جمله تیکهدار درباره نزدیک نشدن به آدمای فریبنده:
تحقیقات روانشناسی نشون میده که آدمهایی که خودشون رو «از دور قشنگ» میبینن، اغلب دچار «ترس از کشف شدن» هستن. یعنی میترسن اگه کسی واقعیتشون رو ببینه، طرد بشن. جالبه که این دقیقاً برعکس «اثر صرف قرار گرفتن» (Mere Exposure Effect) عمل میکنه که میگه هرچی بیشتر کسی رو ببینیم، بیشتر دوستش داریم. چرا فکر میکنید بعضیها این فاصله رو حفظ میکنن؟
راهکار:
این جمله انگار از دهان کسی بیرون اومده که یه تجربه تلخ پشت سر گذاشته. پارادوکس جذابش اینه: زیبایی رو فقط در دوری میبینه، اما نزدیکی رو مساوی پشیمانی میدونه. ریشه این نگاه میتونه ترس از آسیبپذیری باشه.