دلتنگی عمیق و نزدیک نشدن به کسی که دوستش دارم:
بر اساس نظریه دلبستگی، آدمی که رابطه ناایمن رو تجربه کرده، همزمان سه سیستم عصبی فعال میشه: جستجوی نزدیکی، ترس از طرد و سرکوب ابراز نیاز. برای همین دلتنگی میتونه شدید باشه ولی انگیزه نزدیک شدن صفر. در نوروساینس به این حالت «ناهماهنگی انگیزشی» میگن: خاطره دوپامین میده اما پیشبینی درد آدرنالین؛ و این دو با هم حرکت رو قفل میکنن. آیا این فاصله محافظته یا تله؟
راهکار:
این متن رو میشه به یک پرسش برگردوند: اگه قرار باشه دوباره نزدیک بشی، اولین قدم باید چی باشه؟ شاید نوشتن یک جملهی محافظتشده به خودت بتونه مرز بین خاطره و آدم واقعی رو شفاف کنه.