عشق مقدس است؛ عاشق واقعی خیانت نمیکند:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که در عشق طولانیمدت، اکسیتوسین و وازوپرسین بیشتر از دوپامین نقش دارند؛ وازوپرسین در موشهای صحرایی وفاداری به جفت را تنظیم میکند و در انسان با تمایل به تکهمسری مرتبط است. اما خیانت معمولاً از کمبود عشق نیست؛ از «سبک دلبستگی ناایمن» یا ترس از صمیمیت برمیخیزد. پارادوکس این است: تقدسِ عشق نه در بیآلایشیِ آن، بلکه در انتخابِ آگاهانهای است که هر روز تکرار میشود. شما عشق را یک انتخاب میبینید یا یک حس؟
راهکار:
این نگاه را میتوانی از حالت آرمانی به عملی تبدیل کنی: «وفاداری» را نه فقط در نبودِ خیانت، بلکه در حضورِ مراقبت و شفافیت تعریف کن. جملهات میتواند ادامه پیدا کند: «عشق وقتی مقدس میماند که هر روز انتخاب شود.»