آرزوی مرگ برای آدمهای زهرآگین:
نکته جالب اینجاست که زنبور عسل فقط وقتی میمیره که نیشش پوست پستانداران رو سوراخ کنه، چون نیشش قلابداره و با کندنش، بخشی از شکمش کنده میشه. اما وقتی به حشرات دیگه نیش میزنه، زنده میمونه. یعنی اگه آدما هم این قانون رو داشتن، فقط وقتی میمردن که به کسی که براشون خطرناکتر از خودشونه (مثلاً یه آدم سمی) نیش میزدن. پس شاید آرزوی مرگ برای نیشزننده، در واقع آرزوی مرگ برای خودمونه. چرا آدمها از زهر کلامشون برای نابودی خودشون استفاده میکنن؟
راهکار:
این جمله انگار از دل یک تجربه تلخ بیرون اومده. شاید بهتر باشه به این فکر کنیم که چطور میتونیم بعد از یه نیش، زخم رو ضدعفونی کنیم و ادامه بدیم، نه اینکه آرزوی مرگ نیشزننده رو بکنیم. چون بعضی آدما بعد از نیش زدن، زنده میمونن تا درس عبرت بشن.