عشق نافرجام؛ وقتی هرچی جون بکنی به آدم نمیرسی:
در نافرجامی عشق، مغز دقیقاً مثل وابستگی به مادهای اعتیادآور عمل میکند: دوپامین بهخاطر «عدم دریافت پاداش» بیشتر ترشح میشود نه کمتر. در واقع همان «نرسیدن» است که مدار پاداش را تحریک میکند و این یعنی تلاش بیشتر، اعتیاد را عمیقتر میکند، نه رسیدن را نزدیکتر. اسم علمی این پدیده «تقویت متناوب» است: وقتی پاداش نامشخص و گاهبهگاه است، مغز مقاومترین رفتار را میسازد. آیا ممکن است ما عاشقِ خودِ تلاشکردن باشیم، نه عاشقِ آن شخص؟
راهکار:
شاید اون «بچه» که جون میکند، در واقع در حال ساختن کسی بود که امروز میتونه این جمله رو بنویسه؛ تلاش بیپاسخ، گاهی آینهست نه بنبست.