چرا شاعر شدم؟ نوشتن شعر برای تو:
مغز آدمی هنگام خواندن شعر، الگوی «پیشبینی ناپذیری پاداش» را تجربه میکند؛ همان مسیری که در بازی و قمار فعال میشود. پژوهشها نشان داده ریتم و گسیختگی معنایی، دوپامین آزاد میکند و به همین دلیل یک مصرعِ خوب تا ساعتها در سر میچرخد. شعر در واقع فشردهسازی عاطفه در یک قالب کمهزینه است تا مغز مخاطب ناخواسته آن را تکرار کند. حالا سؤال این است: اگر شعر نمیخواندی، چه چیز دیگری همان «تکرار شبانه» را برایت میساخت؟
راهکار:
ایده را گسترش بده: از تکمصرعهای شبانه یک دفتر شعر بساز و در پایان، یک بیت خطاب به همان کسی بگذار که انگیزهات بود.