هر چیزی به وقتش زیباست؛ حتی آدمها:
در یونان باستان دو مفهوم مجزا برای زمان داشتند: «کرونوس» (زمان خطی و کمّی) و «کایروس» (لحظهی طلایی و کیفی). حرف شما دقیقاً به کایروس اشاره دارد: زیبایی در زمان درست خودش رخ میدهد. جالب اینکه مغز ما وقتی مجبور به صبر میشود، دوپامین بیشتری برای پاداش نهایی ترشح میکند. یعنی انتظار کشیدن نهتنها ارزش لحظه را بیشتر میکند، بلکه بیولوژیک هم لذتبخشتر است. سؤال: آیا ما در عصر سرعت، توانایی تشخیص آن لحظهی طلایی را از دست دادهایم؟
راهکار:
این جمله یادآوریست که عجله دشمن لذت بردن از زمان حال است. شاید بتوان به جای «منتظر لحظهی مناسب بودن»، قدر «همین الآن» را دانست؛ چون هر لحظهای وقت خودش را دارد و ما فقط باید چشمهایمان را باز کنیم.