نور بعد از تاریکی

بعد از تاریکی همیشه نور هست:

امید به فردا، نور پس از تاریکی:

امید به خدا؛ نوری تازه بعد از هر تاریکی:

در فیزیک، تاریکی یک وضعیت است، نه یک موجودیت؛ نور بعد از تاریکی فقط یک استعاره نیست. حدود ۳۸۰ هزار سال بعد از مه‌بنگ، کیهان کاملاً تاریک بود تا اینکه نور اولین بار از پلاسما آزاد شد—همان نور هنوز هم به‌عنوان تابش زمینهٔ کیهانی اطراف ماست. بعدها هم اولین ستاره‌ها از ابرهای تاریک هیدروژن زاده شدند؛ یعنی تیرگی و خلأ، شرایط تولید جنس نور بودند. می‌شود گفت این جمله صرفاً دینی نیست، یک الگوی کیهانی است. پس آیا امید هم یک قانون فیزیکی است؟

راهکار:

این نگاه را میتوان عمیقتر کرد: بهجای انتظار کشیدن برای نور بعد از تاریکی، خودت را همان عامل نور بدان؛ کاری کن در سختترین لحظهها، حضور تو برای دیگران همان نور تازه باشد.

امید بعد از تاریکی شب: