نون و نمک خوردن یعنی صمیمیت؟ راز آدمهای فرصتطلب:
در روانشناسی به این پدیده «ذهنیت کمبود» میگویند؛ وقتی دخل کسی خالی باشد، تصمیمهای اخلاقیاش تحت فشار گرسنگی و نیاز قرار میگیرد. در یک آزمایش معروف، قضاتِ گرسنه درخواست آزادی مشروط را بیشتر رد میکردند. پس شاید خیانت به آدمی که به تو پناه داده، همیشه «بیوفایی» نیست؛ گاهی فقط یک معادله زیستشناختی است. آیا این توجیه است یا تبیین؟
راهکار:
برای گسترش این نگاه، همین ایده را به یک موقعیت طنز تبدیل کن: کسی فقط سر سفره پیدایش میشود و بعد از سیر شدن ناپدید میگردد؛ این تضاد بین «اشتها» و «صمیمیت» میتواند پایه یک استوری کوتاه بامزه باشد.