چرا خاطرهها را میسوزانیم؟:
مغز خاطرات دارای بار هیجانی را از طریق آمیگدال با اولویت بالا ذخیره میکند؛ هر تلاش برای سوزاندن عمدی آنها، دقیقاً به دلیل توجه انتخابی، آنها را برای هیپوکامپ برجستهتر میکند. به همین دلیل تصمیم به فراموشی اغلب نتیجه معکوس دارد. اگر خاطره را ننویسی، مغز آن را در قالب تصویر و حس، نه کلمه، محکمتر حک میکند.
راهکار:
سوزاندن خاطره نوعی بایگانی معکوس است: ذهن برای کاهش درد، حافظه را عمداً خاکستر میکند. اما پژوهشها میگویند خاطرات سرکوبشده اغلب با قدرت بیشتری بازمیگردند؛ چون آتش فقط کاغذ را میسوزاند، نه ریشه را. شاید نوشتن و سپس پاره کردن، همان حس رهایی را با ماندگاری کنترلشده بدهد.