عشق بیقید و شرط: تو را با تمام نقصهایم دوست دارم:
در روانشناسی، این را «پذیرش بیقید و شرط مثبت» مینامند. پژوهشها نشان میدهند زوجهایی که نقصهای هم را میبینند و همچنان عشق میورزند، آمیگدال مغزشان آرامتر است و در موقعیت استرس، ضربان قلبشان منظمتر. برعکس باور رایج، «کامل کردن» دیگری نیست که عشق میآفریند، بلکه «کامل دیدن» با تمام ترکهاست. به قول یونگ: «تنها نور، سایه را آشکار نمیکند؛ این عشق است که سایه را قابل تحمل میکند».
راهکار:
این نگاه، جوهر عشق بالغانه است: جایگزین «کامل کردن» با «کامل دیده شدن». دفعه بعد که خواستی از کسی قدردانی کنی، بگو: «ممنون که مرا همانطور که هستم میبینی».