تو نقش اصلی سکانس زندگی منی:
وقتی کسی را «نقش اصلی» زندگیات میخوانی، مغزت در واقع یک فیلمنامهی نورونی نوشته است: سیستم پاداش مغز با دوپامین و اکسیتوسین همان الگوی شیمیایی اعتیاد را فعال میکند. نکتهی جذاب این است که مطالعات نشان داده دیدن چهرهی معشوق، قشر اوربیتوفرونتال را درگیر میکند؛ همان ناحیهای که مسئول ارزشگذاری و تصمیمگیری است. عشق فقط یک احساس نیست، بازنویسی اولویتهای حیاتی مغز است.
راهکار:
این استعاره را از ذهن به واقعیت بیاور: از همان کسی که این جمله را برایش نوشتی بخواه چند خاطرهای را تعریف کند که در آن کنارش بودهای؛ سپس یکی از آن خاطرهها را برایش بازسازی کن. این کار «نقش اصلی» بودن را تبدیل به یک تجربهی ملموس میکند.