نقد مردسالاری

سوال فلسفی: چرا خالق باید مطیع مخلوق باشد؟:

در اسطوره‌های کهن، زمین و زن هر دو «خالق» بودند؛ گایا، الهه‌ی زمین، بدون جفت، آسمان و دریاها را زایید. بعدها اسطوره‌های پدرسالار جای خدایان مؤنث را گرفتند و خلق‌کنندگی زن به ضعف تعبیر شد. از نگاه روانشناسی اجتماعی، دستور به اطاعت مطلق معمولاً نتیجه معکوس دارد و «واکنش روانی» را شعله‌ور می‌کند؛ یعنی انسان خودمختار در برابر تحکم مقاومت می‌کند. سوال این است: اگر ایده‌ی زن-خالق دوباره زنده شود، چند ساختار فرومی‌ریزد؟

راهکار:

این جمله یک تغییر زاویه‌ی هوشمندانه است. اگر زن را آفریننده و پرورش‌دهنده‌ی زندگی ببینیم، مفهوم «اطاعت» بی‌معنا می‌شود. به جای اطاعت یک‌طرفه، می‌توان از «هم‌آفرینی» و «احترام متقابل» حرف زد؛ این کلیدواژه‌ها رابطه را از سلطه‌گری خارج می‌کنند.