وقتی همدرد، خود درد از آب درآمد:
در روانشناسی به این پدیده «انتقال معکوس» میگویند: فردی که قرار است تسلی دهد، ناخواسته زخمهای خود را به رابطه تزریق میکند. جالب است که مغز انسان هنگام دیدن درد دیگران، همان نواحی مرتبط با تجربهٔ شخصی درد را فعال میکند—اما گاهی این همحسی به «فرافکنی» تبدیل میشود و مرهم به زخمی عمیقتر بدل میگردد. آیا تا به حال برایتان پیش آمده که یک همدلِ دلسوز، ناخواسته خاطرهٔ تلخ خودتان را زنده کند؟
راهکار:
این مصرع بهخوبی تناقض «مرهم بودنِ خودِ زخم» را نشان میدهد. شاید نکتهٔ ظریف این باشد که گاهی تسلیدهنده ناآگاهانه زخم را بازتولید میکند. میتوانی با پرسش «آیا تا به حال از کسی که انتظار دلداری داشتی، بیشتر آسیب خوردهای؟» بحث را عمیقتر کنی.