وقتی نجوای دوستت دارم، نثر و شعر معنایشان را از دست میدهند:
نجوا کردن تنها کاهش صدا نیست؛ امواج صوتی آن مستقیماً آمیگدال مغز را فعال کرده و ترشح اکسیتوسین را تا ۲۰٪ افزایش میدهد. به همین دلیل یک «دوستت دارم» آرام در گوش، اثر عاطفی بهمراتب قویتری از فریاد همان جمله دارد. حالا سؤال: اگر یک هوش مصنوعی دقیقاً همان ارتعاشات را شبیهسازی کند، مغز شما فریب میخورد؟
راهکار:
این متن قدرت نادیده صدا را نشان میدهد: حتی بیمحاباترین کلمات، با لرزش آرام در گوش، از چارچوب نثر و شعر بیرون میزنند و تبدیل به جادو میشوند. شاید عشق نه در خود واژه، که در بسامد و آهنگ آن زنده است.