نجوای عاشقانه مو: مبهوت عشق توام گلم:
مغز انسان صدای نجوا را در فرکانسهایی پردازش میکند که مستقیماً با آمیگدال مرتبط است؛ به همین دلیل زمزمهی معشوق میتواند ضربان قلب را تا ۱۰ تا ۱۵ درصد بالا ببرد. از طرفی در ادبیات فارسی، «کشتهی عشق» استعارهای صوفیانه برای فنای نفس است، نه صرفاً درد؛ یعنی عاشق با هر بار «کشته شدن» از خودِ قدیمی تهی میشود. جالب است که مو در شعر کلاسیک ایرانی نماد زنجیر و دام است، اما اینجا به نجوا تبدیل شده.
راهکار:
وقتی عشق با درد میآمیزد، مغز همان مسیر پاداش و ترک اعتیاد را فعال میکند؛ پس این «کشته شدن» را میتوان بهجای پایان، سوختنی مداوم و دلپذیر برای تازهشدن هر لحظه دید.