نگران آینده بودن

حسرت زندگی نکردن و گرفتاری در چی‌میشه‌ها:

داده‌های لحظه‌ای کیلینگزورث و گیلبرت (Science, 2010) روی ۲۲۵۰ نفر نشان می‌دهد ذهن انسان تقریباً نیمی از بیداری (۴۶/۹٪) در حال پرسه‌زنی است؛ اما عامل نارضایتی خودِ کارها نیست، همین ذهنِ سرگردان است. از طرف دیگر مغز موقع نگرانی از «چی‌میشه‌ها» همان شبکه‌های درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ یعنی آیندهٔ موهوم برای نورون‌ها یک درد واقعی است. اگر ذهن هیچ‌وقت در لحظه نیست، پس چه کسی زندگی را زندگی می‌کند؟

راهکار:

این جمله را می‌شود برعکس هم خواند: «چی‌میشه‌ها» از «هست» تغذیه می‌کنند؛ هر لحظه‌ای که الان بی‌توجه از کنارش رد می‌شود، همان حسرتِ فرداست. برای تمرین، روزی سه بار یک تایمر ۳۰ ثانیه بگذار و فقط به یک حس بدنی (مثل تماس کف پا با زمین) توجه کن تا ذهن از آیندهٔ موهوم به واقعیت برگردد.