کاش لحظههای خوش را در شیشه حبس کنیم:
مغز لحظهها را مثل فیلم ذخیره نمیکند؛ هر بار که خاطرهای را به یاد میآوری، آن را از نو بازنویسی میکنی. در علوم اعصاب به این «بازتثبیت خاطره» میگویند؛ یعنی همان شیشه در واقع یک سند زنده است که هر بار بازش کنی، نسخهی تازهای از آن میسازی. پژوهشها نشان دادهاند جزئیات خاطرات شاد دقیقتر از خاطرات غمگیناند، اما همین دقت هم با گذر زمان تغییر میکند. آیا این یعنی محکمترین شیشهها هم نشت میکنند؟
راهکار:
راهِ ساخت این شیشه، نوشتنِ خاطرههاست؛ چند خط در روز، بعداً درِ همان لحظهها را باز میکنی و دقیقاً همانقدر خوشحال میشوی.