نگفتنی ها

ذهن پر از حرف های نگفته و سنگینی سکوت:

اثر زایگارنیک می‌گوید ذهن کارهای ناتمام را باز نگه می‌دارد؛ جمله‌های نگفته هم در حافظه فعال می‌مانند. پژوهش‌ها نشان داده سرکوب هیجان دسترسی به آن را بیشتر و بار شناختی قشر پیش‌پیشانی را بالا می‌برد؛ یعنی سکوت، انرژی مغز را بی‌صدا می‌خورد. نوشتن یا گفتن حتی یک جمله، حلقه را می‌بندد.

راهکار:

این ذهن پر از نگفته‌ها را مثل صندوقچه‌ای ببین که هر روز کمی باز می‌شود. یک دفتر به نام «نگفته‌ها» بساز و هر شب فقط یک جمله از آن را بنویس؛ نه برای فرستادن، برای دیدن. همین کار کمک می‌کند کم‌کم تشخیص بدهی کدام حرف باید به زبان بیاید و کدام فقط نیاز دارد توسط خودت شنیده شود.