نگاه و بی اعتنایی

عشق یک‌طرفه؛ وقتی چشم تو را می‌بیند اما تو را نمی‌بیند:

مغز انسان نورون‌های آینه‌ای دارد که دقیقاً هنگام تماس چشمی فعال می‌شوند و ما «احساس دیده شدن» را تجربه می‌کنیم. اما در عشق یک‌طرفه، اسکن مغزی نشان داده که فعالیت دوپامینی فقط در مغز عاشق بالاست؛ طرف مقابل، مدار عصبیِ «شناخت تو» را فعال نمی‌کند. دیده نشدنِ تو یک قصه نیست، یک ناهماهنگی پردازش چهره و پاداش است. آیا نگاه نافرجام، فقط یک خطای پیش‌بینی مغز است؟

راهکار:

این بیت فقط توصیف عشق یک‌طرفه نیست؛ توصیف نابرابری دو جهان است. تو در منظومه‌ای نگاهش می‌کنی که او در آن مختصات حضور ندارد. شاید «دیده نشدن» یعنی تو برای او در فرکانسِ دیگری هستی.