دوستت دارم ولی تو هیچوقت منو انتخاب نکردی:
پدیده «پاداش متناوب» در روانشناسی توضیح میدهد چرا آدم به کسی وابسته میشود که کممحل است: وقتی گهگاه توجه کوچکی میگیری، دوپامین خیلی بیشتر از وقتی همیشه در دسترس است ترشح میشود. مغز عشق یکطرفه را مثل برداشت غیرمنتظره از دستگاه اسلات میبیند، نه یک رابطه. به همین خاطر قطع این چرخه از یک اعتیاد عاطفی سختتر است. آیا واقعاً او را انتخاب کردهای یا مغزت او را انتخاب کرده؟
راهکار:
این جمله را میشود از زاویه قدرت هم دید: تو توانستی بیچشمداشت دوست داشته باشی؛ حالا وقت آن است همان انتخابگری را برای خودت هم به کار ببری. تلنگر بعدی: «من خودم را انتخاب میکنم».