نگاه به آسمان شب

ستاره بودن و نگاه به آسمان شب؛ یک حس عاشقانه:

وقتی به ستاره نگاه می‌کنی، در واقع داری به گذشته سفر می‌کنی؛ نور بعضی ستاره‌ها میلیون‌ها سال طول می‌کشد به چشم ما برسد و شاید خودِ آن ستاره همین حالا نابود شده باشد. پس «بالا نگاه کردن» همیشه با «بودن در همین لحظه» نمی‌خواند؛ تو ممکن است عاشق تصویری باشی که مدتی طولانی پیش ساخته شده. آیا ما اصلاً می‌توانیم کسی را غیر از «تصویر ذهنی» خودمان دوست داشته باشیم؟

راهکار:

می‌شود این جمله را برعکس هم خواند: اگر کسی فقط وقتی تو را «ستاره» می‌بیند به آسمان نگاه می‌کند، شاید آن نگاه، عاشقانه نیست؛ انتخابِ راحتِ یک تصویر ایده‌آل است. عشق واقعی شاید جایی معنا پیدا کند که کسی حتی وقتی روی زمینی و می‌افتی، باز هم تو را ببیند.